Czasem najtrudniejsze pytania nie dotyczą „czy to możliwe”, ale „czy to słuszne”.
Artykuł na portalu "Nauka To Lubię" porusza temat, który coraz częściej pojawia się w dyskusjach naukowych: etykę podróży kosmicznych człowieka. Czy mamy moralne prawo wysyłać ludzi na Marsa, na długoterminowe misje, a w przyszłości – kolonizować inne planety?
Z jednej strony – fascynacja i marzenia. Człowiek od wieków patrzy w gwiazdy i chce tam dotrzeć. Eksploracja kosmosu to jeden z największych dowodów naszej ciekawości i odwagi. Z drugiej – poważne pytania etyczne.
Czy mamy prawo narażać życie ludzi na ogromne ryzyko (promieniowanie, brak grawitacji, izolacja psychologiczna, niemożność szybkiej pomocy)? Czy kolonizacja kosmosu nie będzie powtórką z kolonizacji Ziemi – z wyzyskiem, zniszczeniem i konfliktami? I czy w razie konieczności przetrwania gatunku mamy prawo modyfikować genetycznie przyszłe pokolenia, żeby mogły żyć w kosmosie?
Bioetyk Konrad Szocik, z którym rozmawiali twórcy artykułu, zwraca uwagę na bardzo ważne kwestie. Na Ziemi pewne rzeczy są niedopuszczalne (np. modyfikacje zarodkowe). W kosmosie mogą stać się nie tylko dopuszczalne, ale wręcz niezbędne. Czy jesteśmy na to gotowi?
To nie są już tylko teoretyczne dywagacje. Technologia rozwija się tak szybko, że pytania etyczne zaczynają doganiać możliwości techniczne.
Dla mnie osobiście to jeden z tych tematów, które jednocześnie zachwycają i niepokoją. Zachwycają – bo pokazują, jak daleko zaszliśmy. Niepokoją – bo przypominają, że nie każda granica, którą możemy przekroczyć, powinna być przekroczona.
A więc dzisiaj pozostawiam Tobie, mój Drogi Gościu takie pytanie:
Czy wysyłanie człowieka w kosmos (szczególnie na Marsa) jest etyczne?
Czy kolonizacja innych planet to nasz moralny obowiązek wobec przetrwania gatunku, czy raczej pycha, która może się źle skończyć?
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Moja Flotylla – wybierz swój pokład:
🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link
i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz