DZIEŃ MATKI I TE, KTORE BARDZO CHCIAŁY... ALE NIE MOGŁY

  Dziś obchodzimy Dzień Matki. Dla wielu kobiet jest to dzień radości, kwiatów i ciepłych słów. Dla innych – bolesne przypomnienie tęsknoty, która nigdy nie została zaspokojona.

   Piszę dziś do tych, które bardzo pragnęły być matkami, a ich ciało powiedziało „nie”. Do tych, które przeszły przez dziesiątki badań, hormony, nieudane próby, poronienia i ciche łzy w łazience, gdy kolejny test wychodził negatywnie. Do tych, które stanęły przed decyzją o in vitro.

 Chcę napisać o tym z szacunkiem i bez uproszczeń.

Pragnienie, które boli

  Bycie matką to jedno z najgłębszych pragnień wpisanych w serce wielu kobiet. Nie jest to „kaprys społeczny” ani „presja kulturowa”. To coś pierwotnego – tęsknota za życiem, które miałoby się rozwijać pod sercem. Kiedy medycyna mówi „prawdopodobieństwo bliskie zeru”, w duszy kobiety otwiera się rana, której nikt z zewnątrz w pełni nie zrozumie.

  In vitro staje się wtedy dla wielu ostatnią deską ratunku. Nadzieją. Aktem walki o dziecko, które tak bardzo się pragnie.

I tu zaczyna się najtrudniejsza część.

  Ciąża i macierzyństwo po in vitro – radość i cień

Te kobiety, którym się udało, często opisują ogromną radość i wdzięczność. Trzymają w ramionach dziecko wymodlone i wywalczone. Jednak w głębi serca niektóre z nich noszą też rozterki, o których rzadko się mówi głośno:

- Czy to dziecko „naprawdę jest moje” w pełni duchowym sensie?

- Czy sposób, w jaki powstało, nie pozostawia jakiegoś moralnego niepokoju?

- Jak pogodzić ogromną miłość do dziecka z pytaniem o etyczną cenę tej drogi?

  Czasem te pytania pojawiają się w nocy, gdy dziecko śpi. Czasem w rozmowie z kimś, kto rzuci niechcący „sztucznym dzieckiem”. Czasem w kościele, gdy słyszą twarde kazanie.

  I wtedy czują się bardzo samotne. Bo z jednej strony świat często mówi „byle mieć dziecko, metoda nie ma znaczenia”. Z drugiej – część środowiska religijnego potrafi osądzić je ostro, nie widząc wcześniej ich bólu i łez.

  Pytanie, którego nie da się uniknąć

Nauka pokazuje, że in vitro jest procedurą skomplikowaną – zarówno medycznie, jak i etycznie. Tworzone są embriony, z których wiele zamraża się lub niszczy. Kobieta poddawana jest silnej hormonalnej burzy. Ryzyko powikłań jest wyższe. Dziecko poczęte tą metodą nie jest „gorsze” – jest w pełni godne miłości i szacunku. Ale sam proces budzi poważne pytania moralne.

  I tu dochodzimy do sedna: miłość do dziecka, które już jest, nie musi oznaczać automatycznego usprawiedliwienia drogi, którą się do niego szło.

  Można kochać dziecko z całego serca i jednocześnie mieć w sercu smutek lub niepokój moralny związany z tym, jak ono zaistniało. Te dwa uczucia mogą istnieć jednocześnie.

Szukam prawdy z czułością

  Nie piszę tego, żeby kogokolwiek potępić. Piszę, bo wiem, jak bardzo boli brak zrozumienia po obu stronach barykady.

Dla kobiet, które przeszły in vitro i noszą w sobie rozterki – macie prawo czuć to, co czujecie. Wasza miłość do dziecka jest prawdziwa i piękna. Ale Wasze sumienie też ma prawo zadawać pytania.

  Dla tych, które wciąż rozważają tę drogę – nie bagatelizujcie głosu sumienia. Warto szukać prawdy, nawet jeśli jest trudna.

 A dla nas wszystkich – może w tym Dniu Matki zamiast  oceniać, spróbujmy po prostu zobaczyć ból i ogromną tęsknotę za macierzyństwem. Bo za każdym przypadkiem niepłodności stoi konkretna kobieta, która bardzo chciała.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj

NIEPOWODZENIE DOTYKA TYCH, KTÓRYCH AMBICJA BYŁA ZBYT SŁABA...

 

   „Niepowodzenie w życiu dotyka tych, których ambicja była zbyt słaba, by przezwyciężyć siły działające przeciwko nim.”
Te słowa mocno uderzają w poczucie komfortu. Kiedy je czytam, nie mogę już łatwo ukryć się za wymówkami. Bo ile razy w życiu tłumaczyłam sobie porażki „trudnymi okolicznościami”, „brakiem wsparcia”, „złym timingiem”… zamiast uczciwie spojrzeć na siłę własnej ambicji.
  A potem natknęłam się na drugi cytat, który jest jak dopełnienie pierwszego:

„Ponad osądami innych wznoszącą się wysoko nad niebo rozpościera się potęga ambicji.”

I nagle wszystko nabrało większej głębi.Prawdziwa ambicja nie jest głośnym pragnieniem sławy ani nawet sukcesu w oczach świata. To coś znacznie potężniejszego – wewnętrzna siła, która potrafi wznieść się ponad osądy innych, ponad krytykę, ponad szepty „nie dasz rady”, „jesteś za stara”, „za słaba”, „za późno”.
   To ambicja, która nie pyta „co ludzie powiedzą?”, tylko „czy ja naprawdę tego chcę i czy jestem gotowa za to walczyć?”.Widzę to w historiach wielu osób – także w swojej własnej. Największe zwycięstwa nie rodziły się w czasach łatwości, lecz wtedy, gdy mimo wszystko szło się dalej. Gdy ambicja okazywała się silniejsza niż strach, niż zmęczenie, niż głosy wokół.

   Siły działające przeciwko nam zawsze będą. Zawsze.

Ale ponad nimi – wysoko nad niebo – jest miejsce, do którego może sięgnąć tylko ta ambicja, która nie daje się łatwo złamać.

Dlatego dziś zadaję sobie  dwa ważne pytania:
   Czy moja ambicja jest wystarczająco silna, by przezwyciężyć to, co aktualnie działa przeciwko mnie?
  Czy potrafię wznieść się ponad osądy innych i podążać za tym, co naprawdę czuję, że jest moje?

   Bo ambicja w swoim najpiękniejszym wydaniu nie jest pychą.

Jest aktem głębokiej nadziei i wierności sobie.

(Cytaty z Neila DeGrasse Tysona)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj

POCHWAŁA WYOBRAŹNI

art by Jacek Yerka

    Wyobraźnia jest dziedziną leżąca miedzy inteligencją a sferą irracjonalną człowieka, uczestniczącą zarówno w operacjach inteligentnych  czy intelektualnych, jak również penetrującą dziedziny emocji, popędów, lęków - tak twierdzi w książce "Sprawy Ludzkie" autor tego zbioru esejów - Jan Szczepański ( socjolog,  ur. 1914, zm. 2004)

  Autor rozpoczął te rozważania od pochwały wyobraźni, stanowiąc tym wstęp do 16.stronicowego eseju zatytułowanego "Wyobraźnia"

   " Mniejsza o to, co o wyobraźni piszą encyklopedie, podręczniki i monograficzne studia psychologiczne. 

Chcę tutaj mówić o wyobraźni, jak o swoim oknie na świat ludzki, jak o swoim "organie", którym dysponuję, aby wejrzeć w te ludzkie sprawy, których nie mogę zobaczyć, usłyszeć, dotknąć - słowem, opisać w języku opisującym rzeczy.    Wyobraźnia jest zdolnością najbardziej ludzką i nie waham się przypisać jej większą rolę niż intelektowi tworzącemu naukę i technikę.. Jeśli  bowiem ten intelekt pozbawiony jest wsparcia wyobraźni, jeżeli brak mu zdolności wyobrażenia sobie sytuacji dotychczas nie spotykanej, wtedy intelekt pozbawiony jest siły twórczej. Wyobraźnia pozwala wyjść człowiekowi poza ustalone schematy, poza systemy, wniknąć w światy nieznane i narzucić im porządek ludzkich kategorii.

   Sztuka jest jej dzieckiem, a przecież sztuka jest realizacją twórczej siły człowieka.

  W nauce wyobraźnia jest strażą przednia torującą drogi, odkrywającą nowe tereny, które dopiero potem, gdy zostaną rozpoznane, zostaną opanowane siecią pojęć, twierdzeń, teorii.

   Jest także oknem na mój świat  zewnętrzny. 

W codziennej praktyce zawodowej, współżyciu zbiorowym, w  rozwiązywaniu sytuacji praktycznych - jest przygotowaniem symulacyjnym przyszłych sytuacji i podstawą opracowania strategicznych i taktycznych alternatyw.

   Od sprawności i siły wyobraźni zależy powodzenie każdego praktyka.

Cóż można więcej powiedzieć dla pochwały wyobraźni?

Nic więcej - ale można się zastanowić, czym ona jest i jak sobie radzić (...)

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj

LUDZKI MÓZG NIE ZNOSI NIEDOPOWIEDZEŃ I PRAGNIE ICH WYJAŚNIENIA

   

Ilustracja by Swiat Wiedzy

 Kiedy historia urywa się w najbardziej ekscytującym momencie i nie daje nam spokoju, winę za to ponosi efekt Zeigarnik

    Ten psychologiczny mechanizm może nas zmotywować do osiągnięcia szczytowej formy - albo pogrążyć w umysłowym chaosie... 

    Tę zaskakującą prawidłowość odkryła Bluma Zeigarnik  ur. w 1910r. w guberni suwalskiej Imperium rosyjskiego, w latach 20.

   Zjawisko siostrzane

Efekt Zeigarnik wskazuje, że sprawy niedokończone pozostają w pamięci dłużej niż te już załatwione. Pokrewne zjawisko, znane jako efekt Owsiankiny, odnosi się natomiast do podświadomej potrzeby rozładowania powstałego napięcia, czyli doprowadzenia spraw do końca.

   Wbrew pozorom nie jesteśmy jednak bezradni wobec tego mechanizmu psychologicznego. Ba, możemy go nawet użyć na swoja korzyść!

   Rozumiejąc sposób działania układu nerwowego i wiedząc, ze nie każde przedsięwzięcie musi zostać zakończone tylko dlatego, że domaga się tego mózg, jesteśmy w stanie świadomie spożytkować efekt Zeigarnik, by... lepiej pracować. Jedna z metod jest definiowanie mniejszych, bardziej przejrzystych i łatwiejszych do osiągnięcia celów - tak, aby nie zawisnąć nad przepaścią rzeczy niezrealizowanych.

JAK WYKORZYSTAĆ

EFEKTY ZEIGARNIK I OWSIANKINY?

1.NAJWAŻNIEJSZE TO ZACZĄĆ

 

  Stojące przed nami duże zadanie często wydaje się nam przytłaczające, co sprawia, że odkładamy podjęcie jego realizacji. Jeśli jednak - na przykład podczas pisania pracy - przygotujemy najpierw stronę tytułową, nasz umysł będzie już gotowy do dzialania.

2. PODZIAL ZADANIA

    Duże wyzwanie można podzielić na mniejsze, łatwe do opanowania części, co pozwala zmniejszyć wewnętrzne napięcie. Zamiast skupiać się wyłącznie na efekcie końcowym, przechodzi się wówczas krok po kroku od jednego zadania do drugiego. Każdy zakończony etap aktywuje system do nagrody, co z kolei wzmacnia motywację do dalszej pracy.

3. TWORZENIE LISTY

     Aby  nie przeciążać mózgu zbyt wieloma niedokończonymi sprawami, warto korzystać z listy rzeczy do zrobienia. Im więcej elementów się na niej znajduje, tym większa jest szansa na uczucie satysfakcji. Każda odznaczona  pozycja wysyła bowiem do naszej "centrali" sygnał, w odpowiedzi na który uwalniana jest dopamina - hormon szczęścia.

4.  ZATRZYMAJ SIE W PÓŁ KROKU

     Przerywając zadanie przed ukończeniem, ułatwiamy sobie powrót do niego następnego dnia. Mózg wie, na czym przerwał i może płynnie kontynuować działanie - opór przed wznowieniem pracy wyraźnie maleje.

5. SKONCENTRUJ SIE NA JEDNYM

    Warto unikać ciągłego przeskakiwania między zadaniami. Lepiej świadomie doprowadzić jedna rzecz do końca, zanim rozpocznie się kolejną. Kto  na przykład nie czyta ani nie odpowiada natychmiast na każdą wiadomość, skutecznie dba o własną równowagę psychiczną.

Źródło:

Świat Wiedzy - "Mózg w pułapce niedokończenia"6/2026

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj

MITY NA TEMAT SPRAWY GALILEUSZA

Historia Galileusza stała się źródłem wielu uporczywych mitów – opowieści pozbawionych historycznego uzasadnienia, służących jedynie do sensacyjnego nagłośnienia sprawy i przedstawienia znacznie surowszego stanowiska Kościoła wobec Galileusza, niż było w rzeczywistości.

Mit 1: Kardynałowie bali się patrzeć przez teleskop Galileusza

W 1611 roku Galileusz przybył do Rzymu i ustawił swój nowy teleskop w ogrodach kardynała Barberiniego na Kwirynale. Tam udowodnił istnienie plam słonecznych, kraterów na Księżycu, satelitów wokół Jowisza i innych dotąd nieznanych cudów nieba.

Istnieje popularna legenda, według której pewien sceptyczny kardynał, gdy poproszono go o spojrzenie przez teleskop, odmówił, mówiąc: „Boję się tego, co mogę zobaczyć!”. Sugeruje to, że kardynał był gotów zignorować prawdę naukową, aby zachować religijną ortodoksję.

Nie ma dowodów na to, że ktokolwiek odmówił spojrzenia przez teleskop Galileusza, gdy nadarzała się taka okazja. Mit wydaje się opierać na dwóch cytatach: jednym filozofa Cesare Cremoniniego, a drugim samego Galileusza.

Reklama – czytaj dalej poniżej

Cremonini spojrzał przez wcześniejsze wersje teleskopu i stwierdził, że obraz jest niewyraźny — tak niewyraźny, że doświadczenie to pozostawiło go z bólem głowy. Jako jeden z niewielu mężczyzn w Europie, którzy faktycznie patrzyli przez teleskop w tamtym czasie, Cremonini był bombardowany pytaniami o twierdzenia Galileusza. Cremonini był zirytowany paplaniną o teleskopie i powiedział: „Nie chcę popierać twierdzeń, o których nie mam żadnej wiedzy, i rzeczy, których nie widziałem” — innymi słowy, chociaż patrzył przez teleskop, nie mógł ani potwierdzić, ani zaprzeczyć twierdzeniom Galileusza. „Obserwowanie przez te okulary przyprawia mnie o ból głowy” — kontynuował. „Dość! Nie chcę już nic o tym słyszeć”.  Cremonini nie odmawiał spojrzenia przez teleskop Galileusza; wyrażał frustrację z powodu ilości zapytań, jakie otrzymywał w tej sprawie i był zmęczony mówieniem o tym.

Drugi trafny cytat pochodzi od samego Galileusza. Po tym, jak Galileusz ogłosił odkrycie księżyców wokół Jowisza, inny filozof – Giulio Libri z Pizy – próbował je zobaczyć na własne oczy. Jednakże, ponieważ Libri używał gorszego teleskopu, nie był w stanie ich zaobserwować. Kiedy Libri wkrótce potem zmarł, Galileusz sarkastycznie powiedział: „Nigdy nie pragnąłem zobaczyć [księżyców Jowisza] na Ziemi, być może zobaczy je w drodze do nieba”. To stwierdzenie jest niezwykle niesprawiedliwe wobec Libriego. Nie ma dowodów na to, że nie chciał zobaczyć księżyców Jowisza; próbował je zobaczyć, ale po prostu nie mógł, ponieważ jego teleskop nie był tak dobry jak Galileusza.

Nikt, o kim wiemy, nie odmówił spojrzenia przez teleskop, nawet jeśli kłócili się o to, co zobaczyli.

Mit 2: Galileusz był torturowany przez Inkwizycję

Od czasów Galileusza krążyły opowieści o tym, że astronom był torturowany, a nawet oślepiony przez Inkwizycję. Galileusz jednak nie był torturowany i z pewnością nie został oślepiony.

Reklama – czytaj dalej poniżej

Podczas procesu, 21 czerwca, Galileusz został przypomniany przez Inkwizytorów, że prawo zezwala im na stosowanie tortur w celu uzyskania zeznań. Nie było to jednak konieczne, ponieważ Galileusz dobrowolnie poddał się osądowi Kościoła i zgodził się na każdą nałożoną pokutę. Był to jedyny raz, kiedy w trakcie procesu wspomniano o torturach.

Jeśli chodzi o oślepienie Galileusza, to rzeczywiście oślepł on około 1637 roku, cztery lata po procesie i pięć lat przed śmiercią. Ślepota Galileusza na starość mogła przyczynić się do powstania legendy o tym, że został oślepiony przez Inkwizycję.

Galileuszowi nie wyrządzono żadnych szkód fizycznych ani w trakcie procesu, ani po jego zakończeniu.

Mit 3: Galileusz został potępiony jako heretyk

Większość ludzi zakłada, że ​​Galileusz został potępiony jako heretyk za nauczanie, że Ziemia nie jest centrum Układu Słonecznego. To nieprawda. Kopernikanizm nie był uważany za herezję per se; był uważany za nieudowodnioną teorię naukową, której Kościół zabraniał nauczać jako faktu do czasu pojawienia się dalszych dowodów potwierdzających jej prawdziwość. Papież Urban VIII (panujący w latach 1623–1644) powiedział nawet Galileuszowi, że nie ma nic przeciwko nauczaniu kopernikanizmu przez tego ostatniego, o ile będzie on nauczany jako hipoteza, a nie rzeczywistość. To właśnie lekceważenie tego zarządzenia przez Galileusza – i publiczne obelgi rzucane pod adresem papieża w jego książce „ Dialog o dwóch najważniejszych systemach świata ” – wpędziły Galileusza w kłopoty.

Ostatecznie Inkwizycja nie potępiła Galileusza jako heretyka, lecz uznała go za „podejrzanego o herezję”, co było znacznie łagodniejszym wyrokiem niż heretyk. Podobnie jak Kopernik przed nim, Galileusz zmarł w jedności z Kościołem; papież wysłał nawet posła, aby udzielił mu specjalnego błogosławieństwa, gdy umierał. Galileusz został pochowany z pełnymi obrządkami kościelnymi w kościele Sante Croce we Florencji.

Mit 4: Galileusz powiedział: „A jednak się porusza!”

Jednym z najczęściej powtarzanych mitów na temat Galileusza jest ten, jakoby po tym, jak inkwizycja zmusiła go do odrzucenia kopernikanizmu, wymamrotał frazę Eppur si muove ! („A jednak się porusza!”), odnosząc się do ruchu Ziemi w systemie kopernikańskim.

Nie ma dowodów na to, że Galileusz kiedykolwiek to wypowiedział. Fraza ta nie pojawia się w żadnym dziele Galileusza, ani nie została potwierdzona przez nikogo, kto go znał, ani przez naocznych świadków jego procesu. Nie wspominają o niej również najwcześniejsze biografie napisane po śmierci Galileusza. Została poświadczona dopiero w 1757 roku w książce Giuseppe Barettiego zatytułowanej „ Biblioteka Włoska” . Baretti napisał:

W chwili, gdy go uwolniono, spojrzał w górę na niebo i w dół na ziemię, tupiąc nogą i w zamyśleniu rzekł: Eppur si muove , co znaczy: „ On wciąż się porusza” , mając na myśli Ziemię.

Nie jest jasne, skąd Baretti czerpał te informacje, ale książka jest pełna wielu innych nieprawdziwych informacji (jak to, że Galileusz był więziony przez sześć lat przez Inkwizycję, że był torturowany itd.). Wydrukowana 125 lat po procesie, trudno uznać tę informację za informację z pierwszej ręki. Prawdopodobnie była to literacka ozdoba ze strony Barettiego.

To samo zdanie odkryto również na portrecie Galileusza, który niektórzy przypisują XVII-wiecznemu hiszpańskiemu artyście Bartolomé Estebanowi Murillo, jednak dzieło to wzbudza spore kontrowersje. Wielu twierdzi, że pochodzi z XIX wieku.

Bez względu na pochodzenie tego zwrotu, nie ma dowodów na to, że wypowiedział go Galileusz.

Mit 5: Galileusz został uwięziony

Wspomniany wyżej obraz Murilla przedstawia Galileusza w wilgotnej celi więziennej, jako więźnia okrutnej Inkwizycji.

Galileusz nigdy nie został jednak uwięziony przez Inkwizycję. Podczas procesu przebywał w przestronnych apartamentach w Rzymie. Co prawda, początkowo skazano go na dożywocie, ale wyrok ten natychmiast zamieniono na areszt domowy z nakazem odmawiania psalmów pokutnych raz w tygodniu przez trzy lata.

Galileusz spędził resztę życia we Florencji w areszcie domowym, ale nie powinniśmy tego uważać za analogiczne do dzisiejszego aresztu domowego, gdzie przestępca musi dosłownie przebywać w domu, przywiązany do niego elektroniczną smyczą. Galileusz mieszkał w luksusowej willi we Florencji, więc z pewnością nie żył w ubóstwie. Co więcej, nie zakazano mu poruszania się po rodzinnym mieście, przebywania u przyjaciół ani prowadzenia normalnego życia. „Areszt domowy” zasadniczo oznaczał, że nie miał prawa opuszczać Florencji. Biorąc pod uwagę, że Galileusz był już w podeszłym wieku (miał 69 lat w chwili procesu), jak wiele podróży zagranicznych tak naprawdę zamierzał odbyć?

Wniosek

Konflikt między Galileuszem a Kościołem był niefortunny. Kościół był zawsze najwierniejszym mecenasem nauki w Europie; fakt, że wdał się w spór z jednym z najwybitniejszych europejskich naukowców, jest tragiczny. Nie musimy jednak wyolbrzymiać tej sprawy. Galileusz nie padł ofiarą autorytaryzmu kleru, ani jego teorii nie sprzeciwiał się ignorancki fundamentalizm religijny. Prawda w sprawie Galileusza jest znacznie mniej ekscytująca, niż nam wmawiano.

Autor: Filip Campbell

Phillip Campbell jest nauczycielem historii w Homeschool Connections i autorem wielu książek o historii katolicyzmu, w tym serii „Story of Civilization” wydawnictwa TAN Books.  Phillip mieszka w południowym Michigan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj

PRAWDA I ODBUDOWA ROZUMU

W naszym współczesnym świecie króluje nauka. Jest ona bowiem intelektualną i praktyczną pewnością. Nauka jest jedynym źródłem prawdy o życiu i egzystencji. Jest również współczesnym truizmem, że jeśli czegoś nie da się poddać badaniom naukowym, nie można uznać tego za prawdę na takim samym poziomie pewności, jak prawdę naukową.

Mówiąc wprost, nasz współczesny truizm dotyczący poznania prawdy ogranicza się do tego, co można udowodnić i zademonstrować za pomocą nauki i jej licznych rygorów. Wszystko inne poza naukowymi zbiorami badań to po prostu kwestie zwykłych idei, kwestii kulturowych, społecznych, politycznych i osobistych preferencji.

   Ale pomyślmy przez chwilę, jak wszechobecny jest rozum we wszystkich aspektach metody naukowej. Do rozumienia i dowodzenia jej odkryć. Do stosowania i ekstrapolacji jej praw. Do wskazywania i przekonywania o potrzebie dalszych badań i udoskonaleń. A biorąc pod uwagę całą tę wiedzę o tym, jak ważny jest rozum i racjonalność w nauce, prowadzi nas to do dwóch nieuniknionych pytań, szczególnie dla tych współczesnych, którzy wierzą, że nauka jest jedynym sposobem na uzyskanie pewności.

   Zadaj sobie pytanie, czy nauka może być nauką bez reguł i rygorów rozumu? I czy reguły i rygory rozumu mogą ujawnić inne prawdy poza tymi odkrytymi w fizycznym świecie zmysłów i w wielu naukach? Te dwa naturalne i racjonalne pytania dotyczące rozumu i logiki są kluczowe i powinny być niezbędne do odkrycia możliwości prawdy wykraczającej poza prawdy, których dostarczają liczne nauki.

   Cóż, po krótkiej refleksji staje się jasne, że nauka posługuje się rozumem na każdym kroku. Bez rozumu bowiem nie ma możliwości prowadzenia czystych badań naukowych. Każdy etap procesu empirycznego opiera się bowiem na rozumie. Od formułowania hipotez po wybór odpowiedniej metodologii eksperymentalnej, wymagania rozumu dotyczące racjonalnego i logicznego myślenia kierują wszystkimi pytaniami, decyzjami i krytyką na tych wczesnych etapach eksploracji eksperymentalnej.

   Idee i decyzje dotyczące hipotez i metodologii są kierowane i uzasadniane przez rozum. Rygory racjonalności mają bowiem absolutnie decydujące znaczenie i stanowią element myślenia i analizy naukowców. Podczas krytycznego przeglądu hipotez i metodologii, rygory rozumu są stosowane implicite i explicite. W procesach krytyki wstępnych decyzji dotyczących natury badanego zjawiska i najlepszych możliwych metodologii, rygory rozumu odgrywają kluczową rolę.

   Skoro zatem rozum jest tak niezbędny do prowadzenia badań naukowych i ich zastosowań, to czy rozum może wykazać i udowodnić inne prawdy w dziedzinach poza naukami ścisłymi i stosowanymi? Cóż, skoro rozum odkrywa prawdy naukowe, czy może być również zdolny do odkrywania innych prawd? Czy logiczne procesy dedukcyjne i indukcyjne rozumu nie dowodziłyby innych hipotez dotyczących kwestii niematerialnych, tak jak robią to w matematyce

  Pierwszorzędna rola i rygorystyczne wykorzystanie rozumu we wszystkich rodzajach nauki, a także w matematyce, jest również jego pierwszorzędną rolą w odniesieniu do pytań o charakterze filozoficznym. Skoro naukowe badanie świata fizycznego pod racjonalnym rygorem jest powszechne i oczywiste, czyż nie powinno być ono również stosowane do pytań filozoficznych z równą ścisłością? Filozofia, kierowana i poddana rygorom rozumu we wszystkich swoich zasadniczych pytaniach i licznych przejawach, powinna ujawniać pewność podobną w istocie i randze do pewności nauk ścisłych.

   Pomyśl o tej idei. O tym stwierdzeniu. O tym twierdzeniu. Badania filozoficzne, odpowiednio ukierunkowane i uzasadnione, powinny doprowadzić nas do prawdy, tak jak w nauce, pod warunkiem, że są prowadzone racjonalnie. Jeśli rygorystyczne, racjonalne badania nad ideami i pytaniami filozoficznymi są prowadzone racjonalnie, mogą doprowadzić nas do prawdy filozoficznej, tak jak dzieje się to w naukach ścisłych.

   Oznacza to, że możemy rzeczywiście poznać i poznać prawdy wykraczające poza nauki przyrodnicze, pod warunkiem przestrzegania reguł i rygorów rozumu. I, co dziwne, stosunkowo łatwo to wykazać i udowodnić. Zacznijmy od największego pytania filozoficznego ze wszystkich – pytania o istnienie Boga.

  Zatem, pomimo naszego powszechnego przekonania, że ​​istnienie Boga jest kwestią wiary, realne i racjonalne pytanie o istnienie Boga jest kwestią faktu. Jest kwestią faktu, ponieważ „istnienie Boga” jest kwestią faktu. Kropka. A nasze powszechne rozumienie jest takie, że istnienie jest rzeczywistością faktyczną. Dlatego rozum wymaga dwóch i tylko dwóch możliwości. Albo Bóg istnieje, albo nie istnieje. Jasne. Proste. Pewne.

  To jedyne dwie możliwości, biorąc pod uwagę fundamentalny charakter pytania o istnienie Boga. Bóg istnieje. Albo Bóg nie istnieje. I to jest pełen zakres możliwości, jeśli chodzi o najbardziej podstawowe i fundamentalne pytanie o rzeczywistość. Wszelkiego istnienia. Wszelkiego fizycznego, namacalnego istnienia. Wszelkiego niematerialnego istnienia

   Są więc możliwości wyboru. I są tylko dwie. I prymitywny rozum podpowiada nam to, niezależnie od tego, czy w to wierzymy, czy nie. Bo wiemy, że Bóg nie może istnieć i nie istnieć. Albo, mówiąc bardziej współcześnie, Bóg nie może istnieć dla mnie i istnieć dla ciebie. Bóg musi być albo nie być, niezależnie od twojego postrzegania czy preferencji. Bo wiara nie sprawia, że ​​Bóg istnieje. Bóg jest. Albo nie jest. Tylko jedna z tych dwóch wzajemnie wykluczających się możliwości może być prawdziwa. I tylko jedno z tych dwóch przekonań może być prawdziwe. I rozum mówi nam to z absolutną pewnością.

   Ale rygory rozumu mówią nam również, że potrzebujemy dowodów, aby ustalić, czy Bóg rzeczywiście istnieje. Każda idea lub przekonanie jest bowiem jedynie pytaniem, hipotezą, dopóki nie zbierzemy, nie rozważymy, nie przeanalizujemy i nie ocenimy wszystkich kluczowych dowodów. I wszystko to brzmi jak nauka. Ale nią nie jest. Rygory te wynikają bowiem z wymagań rozumu i jego surowych standardów. Nauka bowiem opiera się na rygorach rozumu.

   Zatem, jak dotąd, rozum podpowiada nam, że Bóg musi albo istnieć, albo nie istnieć. I rozum podpowiada nam, że musimy mieć dowody, starannie przemyślane dowody, zanim będziemy mogli udowodnić, że Bóg istnieje lub nie istnieje. A te racjonalne pewniki nie mają nic wspólnego z nauką ani eksperymentami empirycznymi, a wszystko z rozumem i logiką.

   Co więcej, prymat rozumu jest już implicite oczywisty i wyraźnie wykazany. Znajomość racjonalnej pewności tych dwóch wzajemnie wykluczających się możliwości jako nie do pogodzenia oraz poznanie prawdy o istnieniu Boga musi być funkcją dowodów, ich ogromu i samej wagi. A wiemy to wszystko dzięki racjonalnej i logicznej pewności rozumu.

  Zatem kolejnym zagadnieniem, które należy rozważyć w naszych poszukiwaniach dowodów na to najbardziej fundamentalne pytanie, jest to, co stanowi dowód. Jakiego rodzaju dowody byłyby istotne dla kwestii istnienia Boga?

   I właśnie tutaj współczesne nastawienie do nauki ujawnia swoją krótkowzroczną mentalność, zaprzeczanie racjonalności, preferencję dla naukowego materializmu. Tutaj ujawnia się współczesna skłonność do zakładania, że ​​dowody można znaleźć jedynie w fizycznym firmamencie. Tutaj współczesny odruch prowadzi go do unikania zmagania się z samą naturą nieuchwytnego rozumu i racjonalnego porządku. I tutaj współczesny sposób myślenia ujawnia całkowite niezrozumienie racjonalnego porządku, na którym opiera się metoda naukowa.

   Ale potrzeba dowodów wynika z samej natury, porządku i mocy rozumu. To rozum wymusza potrzebę dowodów. A rozum wymusza i wymaga kryteriów, według których dowody są oceniane.

   Jednak nasze współczesne założenia o prymacie nauki rozpadają się. Bo to rozum jest naczelną zasadą poznania, a nie nauka, po prostu dlatego, że nauka jest pojmowana w rozumie, kierowana rozumem, zależna od rozumu. Ale rozum nie jest zależny od nauki.

   Rozum umożliwia naukę, a nie odwrotnie. Istnienie rygorów rozumu, jego potęga, wszechobecność, pewność muszą mieć swoje źródło. Mówiąc prościej, istnienie i porządek rozumu muszą zostać wyjaśnione, ponieważ jest to niematerialna rzeczywistość. A ta potężna, niematerialna natura musi zostać zrozumiana i wyjaśniona, a nauka w tym przypadku nie pomoże.

   Podejmiemy tę ideę w jutrzejszym artykule zatytułowanym „Rygory i objawienia rozumu”. Zastanówmy się, jak możliwa jest natura porządku i mocy rozumu oraz nasza niemal uniwersalna łatwość i wszechobecność posługiwania się rozumem. Zastanówmy się, jak nauka jest niemożliwa bez rozumu i jak wszystkie nauki posługują się rozumem, nie wyjaśniając ani nie uzasadniając jego obecności, mocy czy porządku.

   Pomyśl, że nie da się udowodnić za pomocą nauki zdolności wyjaśniania.

   Takiego argumentu nie da się bowiem uzasadnić eksperymentalnie. Można go uzasadnić jedynie rozumem. A taki uzasadniony argument można uzasadnić jedynie racjonalnym rozumowaniem. Argument taki można uzasadnić jedynie filozoficznie, a nie naukowo. A to jest logiczna sprzeczność i poważny błąd w twierdzeniu, że nauka jest naszym podstawowym sposobem poznania prawdy.

Autor: FX Cronin

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Moja Flotylla – wybierz swój pokład:

🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link

i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj