Co nauka mówi o emocjach czarnych ptaków.
Kiedy widzimy dużego, czarnego ptaka kraczącego na polu albo w lesie, zwykle myślimy: „kruk”.
A potem szybko dodajemy: „mądry, ale raczej zimny i ponury”.
Tymczasem badania z ostatnich lat pokazują coś zupełnie innego.
Kruki (i w ogóle krukowate) mają zaskakująco bogate życie emocjonalne.
Co wiemy na pewno?
Naukowcy zaobserwowali u kruków zachowania, które trudno wytłumaczyć samym instynktem:
Pocieszanie – po walce między dwoma osobnikami inne kruki podchodzą do przegranego, siadają blisko niego i delikatnie go „uspokajają”. To jeden z pierwszych dowodów na empatię u ptaków.
Zarażanie się emocjami – kiedy kruk widzi, że inny jest sfrustrowany (np. nie dostał smakołyku), sam zaczyna zachowywać się bardziej pesymistycznie. Naukowcy nazywają to emotional contagion – emocjonalnym zarażaniem.
Długa pamięć emocjonalna – kruki zapamiętują twarze ludzi (i innych ptaków), którzy je skrzywdzili… albo byli dla nich dobrzy. I pamiętają to latami.
Kontrola impulsów – potrafią odłożyć przyjemność na później, jeśli wiedzą, że dzięki temu dostaną więcej. To umiejętność, którą u ludzi wiążemy z dojrzałością emocjonalną.Co z tego wynika?Im dłużej naukowcy przyglądają się krukom, tym bardziej okazuje się, że te ptaki nie są tylko „inteligentnymi automatami”.
Potrafią odczuwać napięcie, ulgę, przywiązanie, a nawet coś, co bardzo przypomina żal albo troskę o innego osobnika.
Oczywiście nie możemy wejść do głowy kruka i powiedzieć: „czuje dokładnie to samo co człowiek”.
Ale możemy już śmiało powiedzieć, że ich świat wewnętrzny jest dużo bogatszy, niż przez lata sądziliśmy.
Dla mnie to kolejny powód, żeby spoglądać na te czarne sylwetki na niebie z większym szacunkiem… i odrobiną wzruszenia.
Kilka dni temu znalazłam na trawniku obok domu małą papugę falistą.
Była sama, zmęczona i wyraźnie zagubiona. Wzięłam ją do domu. Na ogłoszenie w grupach lokalnych fb nikt nie zareagował.
Papugi faliste to ptaki stadne. W naturze żyją w dużych grupach, cały czas ze sobą rozmawiają, wzajemnie się pielęgnują i wspierają. Dla nich samotność nie jest tylko „brakiem towarzystwa” – to prawdziwy stres. Kiedy zostają same na dłużej, potrafią być niespokojne, głośniejsze albo przeciwnie – ciche i wycofane.
Moja nowa lokatorka na razie jest sama.
Patrzę na nią i zastanawiam się, co czuje. Czy tęskni za innymi papugami? Czy szuka w moim głosie kogoś znajomego? Czy w ogóle rozumie, że jest już bezpieczna?
Nie wiem dokładnie, co dzieje się w jej małej główce.
Ale wiem, że ptaki – nawet te małe, kolorowe i „zwyczajne” – mają swoje emocje. Boją się, uspokajają się, przywiązują i tęsknią.
Dlatego teraz staram się być dla niej obecna. Mówię do niej, siedzę obok klatki, daję jej czas.
Może kiedyś, jeśli będzie taka potrzeba, znajdę jej towarzysza.
A na razie po prostu jestem.
Czasem wystarczy nie zostawiać kogoś samego – nawet jeśli ten ktoś ma skrzydła i waży ledwie kilkadziesiąt gramów.
Warto tu nadmienić, że mój pies maltańczyk, Toffi, nie reaguje na ćwierkanie papużki, ale kiedy usłyszy , że zwracam się do niej głosem spokojnym, miłym, nie koniecznie pieszczotliwym, wówczas z zazdrości szczeka, podbiega do mnie, domagając się pieszczot dla siebie.
TUTAJ posłuchasz ciekawostek na temat życia emocjonalnego ptaków. Rozmawiają Dariusz Pieróg i Andrzej Kruszewicz na antenie Polskiego Radia
<><><><><><><><>
Moja Flotylla – wybierz swój pokład:
🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link
i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz