Czasem najpiękniejsze lekcje człowieczeństwa odnajdujemy w miejscach, w których najmniej się ich spodziewamy. Wyciszając się po pełnym wrażeń dniu, wzięłam do ręki książkę Neila deGrasse Tysona „Listy od Astrofizyka”. Moją szczególną uwagę przykuł rozdział poświęcony wychowywaniu dzieci, a w nim list zatytułowany krótko: „Zza krat”.
List został wysłany w maju 2016 roku z jednego z najcięższych amerykańskich więzień – San Quentin w Kalifornii. Jego autorem był Wayne Boatwright, ojciec dwóch bystrych nastolatków, odsiadujący wyrok 92 miesięcy pozbawienia wolności za spowodowanie tragicznego wypadku drogowego wskutek rażącego niedbalstwa.
Mężczyzna pisał do słynnego naukowca z głęboką pokorą. Odcięty od internetu, z prawem do zaledwie piętnastominutowych rozmów telefonicznych, martwił się o przyszłość swoich dzieci. Pragnął zza murów więzienia zaszczepić w nich miłość do matematyki i przedmiotów przyrodniczych. Wspomniał, że jeden z jego synów marzy o tym, by zostać... „pierwszym astronautą weterynarzem”. Ojciec nie szukał współczucia ani prawniczej pomocy – szukał narzędzi, by pozostać dla swoich dzieci autorytetem i przewodnikiem w drodze do gwiazd.
Odpowiedź, jaką otrzymał od Neila deGrasse Tysona, zachwyca mądrością i głębokim szacunkiem do drugiego, potkniętego życiowo człowieka.
Astrofizyk podszedł do marzeń chłopca z uroczyście lekkim i ciepłym humorem. Napisał, że zanim zaczniemy zabierać w kosmos zwierzęta domowe, minie jeszcze trochę czasu, ale kiedy ten dzień nadejdzie, przestrzeń kosmiczna stanie przed nami otworem i „najprawdopodobniej będziemy potrzebowali mnóstwa kosmicznych weterynarzy”.
Jednak najpiękniejsza, ponadczasowa rada Tysona dotyczyła samego ojcostwa. Wayne Boatwright chciał zorganizować dla swoich dzieci wycieczkę do Nowego Jorku, by mogły odwiedzić planetarium. Naukowiec odpisał mu wtedy słowa, które każdy rodzic powinien wyryć w swoim sercu:
„Zamiast organizować już teraz przyjazd Pańskich dzieci do Nowego Jorku, zaczekajmy, aż wyjdzie Pan na wolność, wtedy może będzie Pan mógł przywieźć je osobiście. W ten sposób znajdzie się Pan w ich wspomnieniach z tej wyprawy.”
Tyson przypomniał uwięzionemu ojcu, że dla dzieci żadne, nawet najwspanialsze muzeum nie zastąpi fizycznej obecności rodzica. Że to on ma być częścią ich wspomnień. Swoją odpowiedź zakończył słowami pełnymi nadziei: „Do tego czasu proszę tylko nie przestawać patrzeć w górę”.
Ta historia ma swoje niezwykłe, wzruszające postscriptum, dopisane przez samo życie. Wayne Boatwright nie zmarnował czasu za kratami. Ciężko pracował nad swoją resocjalizacją i ostatecznie został zwolniony przedterminowo za dobre sprawowanie – dokładnie pięćset dni przed końcem wyroku. Po wyjściu na wolność założył na Facebooku grupę The San Quentin News Crew, której celem jest służenie pomocą i bycie wzorem dla więźniów wciąż odbywających swoje kary.
Moja refleksja na dziś:
Każdy z nas nosi w sobie jakieś więzienia – błędy przeszłości, lęki, chorobę czy ograniczenia, które wydają się murem nie do przebicia. Wayne udowodnił, że nawet z najciemniejszego miejsca można spoglądać w stronę gwiazd i walczyć o miłość swoich dzieci. Pokazał, że człowiek to nie tylko suma jego błędów, ale przede wszystkim suma tego, co potrafi z nich wybudować na nowo.
A wy, Moi Drodzy, czy pamiętacie momenty ze swojego dzieciństwa, kiedy rodzice zaszczepili w Was jakąś wielką pasję? Czy zdarza się Wam czasem, w natłoku codziennych zmartwień, zatrzymać i po prostu... spojrzeć w górę? Chętnie poczytam Wasze myśli w komentarzach.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz