Wchodząc na ten blog, szybko uświadamiamy sobie, że nie jest to tylko miejsce na popularnonaukowe ciekawostki. To przestrzeń, w której staram się łączyć to, co wiem, z tym, co czuję.
Dzisiaj wracam myślami do pewnej starszej pani, którą odwiedziłam kilka lat temu. Była to osoba niegdyś bardzo intelektualna, oczytana, żywo zainteresowana światem. Tego dnia zastałam ją siedzącą przed telewizorem. Prowadziła ożywioną dyskusję z bohaterami programu… tylko że oni jej nie odpowiadali.
Kiedy poprosiłam, żeby wyłączyła telewizor, bo widziałam, że jest senna, wyjaśniła mi z powagą:
„Wczoraj późno się położyłam, bo byli u mnie dwaj panowie. Zasiedzieli się, nie wypadało ich wyprosić…”Okazało się, że chodziło o spikerów z telewizji.
Ta sytuacja bardzo mnie poruszyła. Pokazała, jak kruche bywa nasze połączenie z rzeczywistością, gdy umysł zaczyna słabnąć. Człowiek nadal chce kontaktu, rozmowy, relacji – tylko że granica między światem realnym a tym, który rozgrywa się w głowie, powoli się zaciera.
I wtedy zaczęłam się zastanawiać…
Czy w przyszłości podobny mechanizm nie będzie dotyczył również rozmów z sztuczną inteligencją?
Obecne systemy AI potrafią już rozpoznawać emocje w tekście, reagować empatycznie, podtrzymywać rozmowę. Dla osoby starszej, samotnej, z osłabioną świadomością granica między „rozmową z człowiekiem” a „rozmową z AI” może stać się niebezpiecznie płynna.
A co z dziećmi?
One już teraz spędzają godziny w świecie gier komputerowych i wirtualnych przyjaciół. Jak bardzo ich rozwijający się umysł jest w stanie odróżnić świat rzeczywisty od tego generowanego przez algorytmy?
Nie chcę siać paniki. Chcę tylko zadać pytanie:
Czy w pogoni za wygodą, rozrywką i iluzją bliskości nie ryzykujemy utraty kontaktu z tym, co najprawdziwsze – z drugim człowiekiem, z naturą, z samym sobą?
Bo relacja z AI, nawet najcieplejsza, zawsze będzie tylko bardzo zaawansowaną symulacją.
A człowiek – nawet ten najbardziej samotny – potrzebuje czegoś więcej niż tylko iluzji obecności.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Moja Flotylla – wybierz swój pokład:
🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj link
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. link tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli. tutaj link
i oczywiście ten blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki na którym się znajdujesz w tej chwili, tj. "Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję" link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz